Po dwóch rozdziałach Millennium 4

Zdaję sobie sprawę, że po przeczytaniu kilkunastu stron nie jestem zbyt wiarygodnym źródłem opiniotwórczym, o samej książce będzie więc na razie niewiele. Skupię się tym razem na tym, co się dzieje wokół książki, a dzieje się sporo.

Jestem zaskoczona medialnym szumem jaki wywołała kontynuacja Millennium. Temperatura w kręgach okołoliterackich wyraźnie się podniosła. Od premiery książki minęło zaledwie kilka dni, a już pojawiła się masa, często sprzecznych opinii na jej temat. Wygląda na to, że recenzenci w tempie, jak dla mnie trudnym do ogarnięcia, zdążyli przeczytać, przeanalizować ponad 500 stron Millenium 4 oraz napisać dogłębne recenzje, które wynoszą książkę na szczyt, lub kompletnie pogrążają. New York Times, USA Today, Guardian zachwycają się Co nas nie zabije. Washington Post stoi natomiast po przeciwnej stronie barykady, czyli po stronie wdowy po pisarzu, która chyba zanim jeszcze przeczytała dzieło Lagerkrantza wydała wyrok: Larsson zasługuje na coś lepszego, niż to. W szwedzkim dzienniku Expressen Jens Liljestrand napisał o książce: Mimo niedociągnięć stylistycznych Stiega Larssona – teraz to widać wyraźnie – jest niemożliwe, żeby kopia choć trochę zbliżyła się do oryginału.

Stało się coś niesłychanego. David Lagerkrantz (foto Ricard Eriksson), pisarz o sporym dorobku, który debiutował jako pisarz w 1997, ma na koncie 11 książek i był nominowany do prestiżowej szwedzkiej nagrody literackiej Augustpriset w 2012 za książkę Ja, Ibra (o piłkarzu Zlatanie Ibrahimowiću) stał się nagle obiektem dosyć niezdrowego zainteresowania. Jedni nazywają go miernym naśladowcą, inni wychwalają. W świecie literackim chyba prawie wszyscy znają dziś to nazwisko. To nie debiutant, ale dopiero teraz trafił na usta wszystkich. Nie wiem i nie rozumiem skąd wziął się trend nazywania go naśladowcą Larssona. Wiadomo, że trylogia Millennium jest złotą kurą i ze względu na to, wydawcy nie chcą, żeby ot tak sobie zdechła. Mnie jako fankę Lisbeth bardzo to cieszy. Kiedy kończyłam czytać trzeci tom Millennium popadłam niemal w czarną rozpacz, że to już koniec. Miałam jednak cichą nadzieję, że może gdzieś leży jakiś brudnopis z dalszymi losami bohaterów tej trylogii…

Nie znam kulisów wyboru autora kontynuacji, ale już teraz mogę stwierdzić, że wcale nie wybrano źle. W Millennium 4 pojawiają się wcześniejsi bohaterowie (niech żyje Lisbeth!) ale oprócz nich także sporo nowych postaci i całkiem nowa historia napisana bardziej zaawansowanym językiem, gdzie zdania złożone nie należą do rzadkości. Lagerkrantz nie kopiuje stylu swojego poprzednika, wręcz przeciwnie, pisze własnym. Dzięki temu miłośnicy Lisbeth i Mikaela (ja! ja! ja!) mogą śledzić dalsze losy swoim ulubionych bohaterów. Nie widzę w tym nic złego. Jeżeli ktoś uważa, że bohaterowi odeszli wraz ze Stiegiem Larssonem niech nie czyta kontynuacji. Proste?

No cóż… to, że się wszystkim nie dogodzi powszechnie wiadomo i że czasem ktoś skoczy komuś do gardła z „wyższych” pobudek  też. Tylko po co?

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *